ورزش می تواند روند پیشرفت پارکینسون را کند سازد
به گزارش خشکشوئی آنلاین، بر مبنای نتایج یک پژوهش جدید، تحرک و فعالیت بدنی امکان دارد کلید کند کردن روند افت عملکرد جسمی و ذهنی در رابطه با بیماری پارکینسون باشد.
به گزارش خشکشوئی آنلاین به نقل از مدیسن نت، پژوهشگران گزارش دادند که در بیماران دچار پارکینسون با سطح فعالیت بدنی بالاتر، روند تشدید علایم حرکتی و همین طور مشکلات در ارتباط با تفکر و حافظه، کندتر است.
یافته های محققان نشان داد افرادی که در هفته بالاتر از هشت ساعت فعالیت بدنی داشتند، بیشترین بهره را از این کار بردند.
دکتر «دونگ-وو ریو»، پژوهشگر ارشد این مطالعه از دانشگاه سینسیناتی در اوهایو، در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «مطالعه ما نشان داد که فعالیت بدنی امکان دارد فواید دوگانه ای داشته باشد و با کُند شدن روند افت عملکردهای حرکتی و شناختی مرتبط می باشد.»
پارکینسون یک اختلال تحلیل برنده است که بر توانایی فرد در حرکت کردن تأثیر می گذارد. به قول مؤسسه ملی بهداشت، بعضی از بیماران دچار پارکینسون در نهایت گرفتار مشکلاتی در زمینه تفکر و حافظه نیز می شوند.
در این مطالعه جدید، پژوهشگران وضعیت نزدیک به ۳۰۰ فرد دچار پارکینسون خفیف تا متوسط را به مدت حداکثر هفت سال زیر نظر گرفتند. میانگین سنی این افراد ۶۶ سال بود.
شرکت کنندگان میزان تقریبی ساعات فعالیت بدنی هفتگی خودرا در محل کار، خانه و یا هنگام انجام سرگرمی ها و فعالیتهای تفریحی گزارش کردند. آنها همین طور برای ارزیابی علایم پارکینسون و توانایی های شناختی خود، سالانه در آزمون هایی شرکت می کردند.
تیم پژوهشی افراد را بر مبنای مجموع زمان صرف شده برای تحرک و فعالیت به سه گروه تقسیم کرد: گروه با فعالیت کم (کمتر از ۴ ساعت در هفته)، گروه با فعالیت متوسط (۴ تا ۸ ساعت در هفته) و گروه با فعالیت زیاد (بیش از ۸ ساعت در هفته).
نتایج نشان داد که حتی بعد از درنظر گرفتن سایر عوامل مؤثر، گروهی که فعالیت بدنی بالایی داشتند، روند کندتری را در تشدید علایم حرکتی و افت توانایی تفکر و حافظه تجربه کردند.
محققان همین طور دریافتند که اگر بیماران زمان بیشتری را به ورزش های بدنی شدید اختصاص می دادند، وضعیت بهتری داشتند؛ ورزش هایی که می تواند شامل دویدن آرام، دوچرخه سواری سریع، ورزش های تیمی، تنیس انفرادی، بیل زدن خاک و حمل بارهای سنگین باشد.
دکتر ریو اظهار داشت: «فواید احتمالی فعالیت بدنی برای افراد دچار پارکینسون امکان دارد به مدت زمان فعال بودن آنها و ادامه ورزش در طی زمان بستگی داشته باشد.»
پژوهشگران نتیجه گرفتند که این یافته ها نشان دهنده احتمال وجود ارتباطی ناشناخته میان نحوه تأثیرگذاری بیماری پارکینسون بر حرکت و عملکردهای شناختی است.
محققان این فرضیه را مطرح نمودند که ورزش امکان دارد با بهبود خون رسانی به مغز، کاهش التهاب سلول های عصبی و تقویت توانایی مغز برای تغییر از راه رشد و سازمان دهی مجدد، اثرات مخرب پارکینسون را خنثی کند.
آنها همین طور افزودند که فعالیت بدنی سبب ترشح مواد بیوشیمیایی محافظ مغز می شود.
ریو اشاره کرد که تفاوت های مشاهده شده اندک بودند، اما اگر افراد برای مدتی طولانی تر از دوره هفت ساله این مطالعه تحت پایش قرار گیرند، امکان دارد این تفاوت ها معنادارتر شوند.
ریو اظهار داشت: «از آنجایی که شرکت کنندگان در شروع مطالعه عموماً از مهارت های تفکر و حافظه خوبی برخوردار بودند، نتایج ما باید با احتیاط تفسیر شود و انجام مطالعات بیشتر ضروریست.»
منبع: خشکشوئی آنلاین
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب