تخصیص نسنجیده ساعات فعالیت انسانی عامل توسعه ناپایدار

تخصیص نسنجیده ساعات فعالیت انسانی عامل توسعه ناپایدار به گزارش خشکشوئی آنلاین غالبا چالش های توسعه پایدار در علوم مهندسی جستجو می شوند. واژگانی مانند انرژی های نو، منابع تجدید پذیر، افزایش بهروری و ده ها واژه تخصصی دیگر بر ضرورت تأمین امنیت خدمات اکوسیستمی برای مصرف بشر تاکید می کنند بگونه ای که مخاطرات آن بر محیط زیست بر دوش نسل های آینده نباشد (آن گونه که توسعه پایدار نخستین بار در سال ۱۹۸۷ میلادی در کمیسیون بروندلاند تعریف شد).



تامین امنیت منابع مصرف اما، شاید سطحی ترین نگاه بر پایداری جامعه بشری باشد. هدف از مهیا کردن منابع اکوسیستمی در واقع آماده سازی پیش زمینه های مورد نیاز برای ارضا فعالیتهای انسانی است. بیشتر این فعالیت ها در منازل، و قسمتی از آنها در بخش های اقتصادی صرف فعالیتهای کشاورزی، صنعت و خدمات می شود. در نتیجه علت مصرف منابع خود معلول تخصیص و پراکندگی ساعات فعالیت انسانی است. با این دید، توسعه پایدار بیش تر تحت تأثیر عوامل اجتماعی-اقتصادی است تا پیشرفت علوم مهندسی.

امروز خیلی از کشورهای پیشرفته گام های اولیه را به سمت غیرصنعتی شدن برداشته اند. غیر صنعتی شدن-deindustrialization- نه به معنای غیر مترقی شدن، بلکه متضمن سیاست هایی است که منتج به صادرات فشار اکوسیستمی به نقاط دیگر جهان، و در نتیجه آن، بهره بردن از کالای نهایی در انتها چرخه مصرف است. اصطلاحا به این درجه از پیشرفت اقتصادی-اجتماعی که در آن صنایع اولیه و ثانویه در جایی بیرون از خاک یک کشور راهبری می شوند، tertiarization گفته می شود، جایی که سیستم به دو شکل برای خودش مزیت می خرد.
۱) آزاد سازی ساعات فعالیت انسانی در بخش های پر زحمت اقتصادی مانند کشاورزی و صنعت، و هدایت آنها به سمت فعالیتهای خدماتی، آموزشی و رفاه اجتماعی.
۲) توسعه به اصطلاح پایدار و محیط زیست پاک در داخل مرزهای جغرافیایی کشور. شاید نخستین چالش انسانی این گونه مسائل بعد اخلاقی تخصیص ناعادلانه زحمت به کشورهای فقیر و در حال توسعه و تحویل ناعادلانه رفاه اقتصادی اجتماعی منتج از آن به کشورهای پیشرفته باشد. بطور حتم عدالت در توزیع منابع و مهم تر از آن عدالت محیط زیستی مهم ترین چالش امروز جهان است. باآنکه نخستین و شاید اصلی ترین سد در راه توسعه پایدار در کشور ما تخصیص نسنجیده ساعات فعالیت انسانی است.
در کشور ما، سالهای زیادی صرف توسعه زیرساخت های ناپایدار اجتماعی-محیط زیستی با هدف تأمین سرمایه و ایجاد شغل شده است. مهم ترین سوال این است که آیا با ایجاد یک شغل امکان مهیا کردن منابع اکوسیستمی و اجتماعی آن به صورت پایدار برای آینده وجود خواهد داشت یا خیر؟ اصولا چالش های برنامه ریزی توسعه جوامع انسانی پیچیده، در هم تنیده و آن گونه هورنست ریتل استاد دانشگاه برکلی در سال ۱۹۷۳ به آن اشاره نمود، بدخیم و بدون راه حل-wicked problems- هستند. بطور حتم بازی برد-برد برای راهبری توسعه پایدار عملا غیر واقعی و به شدت خوشبینانه است. باآنکه این مورد الزاما دلیلی بر عدم امکان مدیریت بهتر منابع اکوسیستمی نیست. در حیطه مدیریت کلان کشور، تصور جواب برای سوالاتی که با کلید واژگان "چه می شد اگر؟" شروع می شوند شاید دریچه برای تحلیل مسائل بدخیم توسعه پایدار ایران باز کنند. سوالاتی مانند "چه می شد اگر میزان سرانه فعالیت انسانی تخصیص یافته به بخش کشاورزی در خلال ۵ سال قبل ۱۰% کاهش پیدا می کرد؟ ". سرانه ساعات فعالیت بخش کشاورزی در کشور ما چیزی در حدود ۱۱۰ ساعت می باشد. این عدد برای کشوری مانند چین برابر با ۳۰۰ و برای اروپا در حدود ۴۰ ساعت می باشد. اما نکته اصلی روند تغییرات این متغیر مهم بخش اقتصادی-اکوسیستمی است. چین در طول ۱۵ سال بیشتر از نیمی از سرانه ساعت فعالیت کشاورزی خویش را تبدیل به خدمات کرده است (دو برابر تغییرات نسبی ایران) و اروپا با داشتن سرانه آب تجدید پذیر بیشتر از دو برابر ایران و منطقه مناسب برای کشاورزی، هم چنان به دنبال کوچک کردن بخش کشاورزی خود است (۱۰% کاهش بیش تر نسبت به ایران). این اطلاعات در کنار کاهش ۷۰ درصد سرانه آب تجدیدپذیر کشور در طول نیم قرن گذشته میتوانند زنگ خطری باشد برای امنیت اجتماعی-سیاسی کشور در آینده نزدیک.

شاید بتوان از زاویه دید تناقض فراوانی- paradox of plenty –بخش انرژی کشور را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد، اما از دید هم بست منابع، مهم ترین سرمایه اکوسیستمی برای ایران بطور قطع آب خواهد بود. اینکه چرا کشوری با مرز تنش آبی ۵۳ میلیارد مترمکعب در سال بیشتر از ۹۶ میلیارد مترمکعب آب مصرف می کند خود واقعیتی اظهرمن الشمس از شرایط سو مدیریت آب در ایران است. اینکه چرا در طول ۲۰ سال قبل درصد درآمد کشور از بخش کشاورزی نه تنها کم تر نشده بلکه ۶ درصد بیشتر هم شده بسیار جای سوال دارد.

انتظار برنامه ریزی و اجرای کوتاه مدت جهت مدیریت بخش کشاورزی و انتقال ساعات فعالیت انسانی آن به بخش های دیگر با عنایت به شرایط کشور ما شاید دور از حقیقت باشد. شاید چند ده سال نیاز باشد تا زیرساخت های لازم ایجاد و هزینه های لازم داده شود تا کشور از مرز خطر اکوسیستمی گذرکند. هر چند صدای این زنگ خطر هنوز به گوش خیلی ها نرسیده است.

*عضو کمیته مدیریت و برنامه ریزی حوضه های آبریز کشور

۴۷۲۳۱


منبع:

1400/02/31
18:38:10
0.0 / 5
310
تگهای خبر: آب , آموزش , اقتصاد , توسعه
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۴ بعلاوه ۳
خشک شوئی آنلاین

laundrybox.ir - حقوق مادی و معنوی سایت خشكشوئی آنلاین محفوظ است

خشكشوئی آنلاین

سفارش خشکشویی آنلاین